انواع لحن در فارسی:

لحن ستایشی:
ستایش مخصوص خداوند هست.
شاعر یا نویسنده در این نوع متن ها و لحن ها ،خداوند را به خاطر آفرینش بی همتا ،قدرت بی نظیر و الطاف فراوانش می ستاید.
در هنگام خواندن متن های ستایشی،باید حس تقدس خداوندی و رابطه ی بنده با آفریننده رعایت شود،یعنی خواننده با لحنی متواضعانه و نرم خداوند را ستایش کند.

لحن توصیفی :
یعنی وصف کردن و بیان جزییات و ویژگی های یک چیز یا یک شیء یا ماجرا
در لحن توصیفی،آهنگ کلام نرم است و آرامش خاصی دارد.
عنصر تخیل نقش بسزایی دارد.

لحن روایی-داستانی:
لحنی صمیمی که خواننده به هنگام بیان قصه یا حکایت ،می کوشد که با آهنگی نرم و ملایم،حکایت و داستان را بخواند ؛به گونه ای که شنونده تحت تاثیر قرار بگیرد.
در لحن داستانی-روایی،با توجه به فضای داستان از لحن های دیگری نیز استفاده می شود.(مانند:کار و تلاش )هم داستانی هست ک هم پند و اندرز
در خوانش متن با لحن روایی -داستانی باید:
با سکون ها و سکوت ها بر تاثیر کلام افزود.
به گونه ای خوانده شود که شنونده مشتاق شنیدن ادامه ماجرا باشد.

لحن تغزلی-عاطفی:
در ابن گونه متن ها خواننده باید با ظرافت تمام ،نهایت احساس متن را به مخاطب منتقل کند.
بیان او می باید نرم و لطیف و کلام او آهنگی آرام و تاثیرگذار داشته باشد.
کشش های آوایی آن هم به صورت لطیف بر تاثیر کلام بیفزاید.

لحن حماسی:
مربوط به بیان شجاعت و دلاوری است.
دارای لحنی محکم و استوار،پرطنین و آهنگی خیزان،که وقتی خواننده به مصوت های بلند مخصوصا در پایان مصراع می رسد،باید به امتداد آن بیفزاید.
سعی بر این است که مخاطب به شدت به هیجان آید.
در ادای این لحن از حرکات دست و بدن و حالت های صورت استفاده می شود.
این لحن باید کوبنده،توفنده باشد.

لحن میهنی:
گونه ای از لحن و خوانش است با شور و حرارتی وصف ناشدنی برای فراخواندن مردم به میهن دوستی و حس همدلی
برای حس دفاع از میهن و بیدارسازی غیرت ملی

علاوه بر لحن های ذکر شده ،می توانیم به لحن طنز،لحن مناظره یا سوال و جواب،لحن کودکانه،لحن تسلیت ، تبریک ،لحن مدحی و … نیز اشاره کرد.


برچسب ها: ,