این صفحه یک آزمون آنلاین ۲۰ سؤالی با زمان ۶۰ دقیقه برای درس «داوری بینالمللی» دارد. پیش از آزمون، مفاهیم اصلی و چند سؤال نمونه را مرور کنید.

تعریف
داوری بینالمللی روشی برای حل اختلاف است که در آن طرفین، به جای مراجعه به دادگاه، اختلاف را به یک یا چند داور مورد اعتماد خود میسپارند. تعداد داوران معمولاً فرد است، معمولاً یک یا سه نفر، تا رأیگیری به بنبست نرسد. توافق به داوری ممکن است پیش از اختلاف در قرارداد بیاید (شرط داوری) یا پس از بروز اختلاف بسته شود (قرارداد داوری). این روش بیشتر در قراردادهای تجاری بینالمللی به کار میرود. دلیل اصلی آن سرعت بیشتر و نگرانی طرفین از بیطرف نبودن دادگاههای کشور طرف مقابل است.
مفاهیم کلیدی
- داوری موردی و داوری سازمانی: در داوری موردی (ad hoc) خود طرفین روند را تنظیم میکنند. در داوری سازمانی، نهادی مثل اتاق بازرگانی بینالمللی (ICC) قواعد و ادارهی پرونده را بر عهده دارد.
- قانون نمونهی آنسیترال (۱۹۸۵): الگوی قوانین داوری بسیاری از کشورهاست. قانون داوری تجاری بینالمللی ایران (۱۳۷۶) هم بر پایهی آن نوشته شده است.
- کنوانسیون نیویورک (۱۹۵۸): دربارهی شناسایی و اجرای آرای داوری خارجی است و ایران در سال ۱۳۸۰ به آن پیوست.
چند سؤال نمونه با پاسخ
- شرط داوری با قرارداد داوری چه فرقی دارد؟
شرط داوری پیش از بروز اختلاف، ضمن قرارداد اصلی میآید. قرارداد داوری پس از بروز اختلاف و جداگانه بسته میشود. - اصل استقلال شرط داوری یعنی چه؟
باطل شدن قرارداد اصلی، شرط داوری را خودبهخود باطل نمیکند و داور میتواند دربارهی همان اعتبار رسیدگی کند. - دیوان داوری دعاوی ایران و آمریکا بر چه اساسی تشکیل شد؟
بیانیههای الجزایر در سال ۱۹۸۱ (۱۳۶۰)؛ مقر آن در لاهه است.
مشخصات آزمون
- تعداد سؤال: ۲۰ سؤال تستی
- زمان: ۶۰ دقیقه

